DlaDermatologa.pl - portal dla lekarzy dermatologów

Logowanie Rejestracja

Przypadki kliniczne

Zmiany w obrębie sromu jako jedyne umiejscowienie łuszczycy

W pracy przedstawiono 70-letnią pacjentkę, u której po raz pierwszy w życiu doszło do rozwoju zmian rumieniowych ograniczonych jedynie do sromu, a histopatologicznie potwierdzono łuszczycę. Przypadek omówiono ze względu na trudności diagnostyczne, jakie może nieść występowanie izolowanych zmian w tej lokalizacji przy ujemnym osobniczym i rodzinnym wywiadzie co do występowania łuszczycy.

Zobacz

Korzystny efekt leczenia cyklosporyną A i glikokortykosteroidami zespołu Lyella indukowanego lekami przeciwdepresyjnymi - opis przypadku

Zespół Lyella (toksyczna nekroliza naskórka) - jest to ciężka, zagrażająca życiu choroba skóry i błon śluzowych, manifestująca się rozległą utratą naskórka, często rozwijająca się po ekspozycji na niektóre leki. W przebiegu tego schorzenia dochodzi do zmian skórnych podobnych do występujących w chorobie oparzeniowej. Główną jej cechą jest rozległe spełzanie naskórka (dodatni objaw Nikolskiego). Zmiany złuszczające mogą obejmować oprócz skóry, także błony śluzowe jamy ustnej, przewodu pokarmowego, narządów płciowych, spojówki, a także nabłonek dróg oddechowych. Śmiertelność w zespole Lyella wynosi 30-40%. W ostatnich doniesieniach wskazano na skuteczność stosowania cyklosporyny A w terapii zespołu Lyella. Przedstawiono przypadek 32-letniej kobiety przyjętej na Oddział Chorób Skóry Szpitala Wojewódzkiego w Poznaniu, u której zdiagnozowano zespół Lyella. W chwili przyjęcia obecne były zmiany rumieniowo-nadżerkowe w obrębie spojówek, błon śluzowych jamy ustnej oraz narządów płciowych. Pierwsze zmiany skórne w postaci niewielkich plam rumieniowych wykazujących tendencję do szerzenia się pojawiły się po kilkudziesięciu godzinach. Na przestrzeni kolejnych dni zmiany skórne ulegały dynamicznej progresji. Obserwowano spełzanie naskórka na dużych przestrzeniach na skutek pękania dużych, wiotkich, wypełnionych surowiczym płynem pęcherzy (dodatni objaw Nikolskiego) oraz sączące ogniska przypominające zmiany po-oparzeniowe. Zastosowano dożylne leczenie wysokimi dawkami glikokortykosteroidów oraz cyklosporyny A. Pacjentka pozostawała pod stałą opieką w Poradni Dermatologicznej. Podczas kontrolnych konsultacji na skórze tułowia stwierdzono obecność pojedynczych przebarwień, stan ogólny pacjentki był dobry, nie zaobserwowano żadnych działań ubocznych. Jednocześnie, wczesne wdrożenie leczenia immunosupresyjnego poparte wielokierunkowym leczeniem ogólnym, zaowocowało pełnym wycofaniem się objawów choroby zasadniczej.

Zobacz

Słoniowacizna - problem diagnostyczny i terapeutyczny. Opis przypadku

Istotą obrzęku limfatycznego jest gromadzenie się w przestrzeniach tkankowych dużej ilości wysokocząsteczkowego białka wiążącego wodę, co w konsekwencji prowadzi do zahamowania resorpcji, zastoju chłonki i powstawania obrzęków. Przedstawiono przypadek 52-letniego mężczyzny, diagnozowanego i leczonego w Klinice Dermatologii SUM w Katowicach z powodu obrzęków w obrębie kończyn dolnych, powłok jamy brzusznej i moszny. Zmiany wystąpiły w przebiegu róży nawrotowej. W wywiadzie pierwsze objawy róży pojawiły się w 5. r.ż. Chory był wielokrotnie hospitalizowany w rejonowych oddziałach dermatologicznych. Po wykonaniu badań diagnostycznych stosowano szeroką antybiotykoterapię. Mimo leczenia około 8 lat temu pojawiły się masywne obrzęki kończyn dolnych, narządów płciowych oraz powłok jamy brzusznej. Wyniki przeprowadzonych badań diagnostycznych potwierdziły zapalne tło obrzęków limfatycznych. W leczeniu zastosowano antybiotykoterapię i leki naczyniowe. Celem usprawnienia układu limfatycznego zastosowano manualny masaż limfatyczny, który znacznie usprawnił funkcje życiowe chorego.

Zobacz

Epithelioid haemangioendothelioma in a child

Nabłonkowaty śródbłoniak krwionośny (Epithelioidhaemangioendothelioma, EH) jest rzadko występującym nowotworem komórek śródbłonka, zwłaszcza u dzieci. Przegląd piśmiennictwa wykazał tylko 3 opisy tego nowotworu u dzieci. Przedstawiono przypadek EH u 12-letniej dziewczynki rasy czarnej. W obrazie klinicznym obserwowano liczne zmiany guzowate na obrzękłej kończynie dolnej. Zarówno rozsiany charakter nowotworu w opisywanym przypadku, jak i pewne cechy obrazu histopatologicznego wskazują na agresywny przebieg kliniczny. Przeprowadzono różnicowanie diagnostyczne EH.

Zobacz

Skóra okolicy pośladkowej nie jest optymalnym miejscem biopsji do bezpośredniego badania immunofluorescencyjnego w diagnostyce opryszczkowatego zapalenia skóry. Opis przypadku opryszczkowatego zapalenia skóry w odmianie Cottiniego

Opryszczkowate zapalenie skóry (dermatitis herpetiformis, DH) jest autoimmunizacyjną dermatozą pęcherzową związaną z enteropatią glutenozależną. Badaniem referencyjnym do diagnostyki tej choroby jest metoda immunofluorescencji bezpośredniej (direct immunofluorescence test, DIF) wycinka bezwykwitowej skóry. W tym doniesieniu opisano chorego z DH w odmianie Cottiniego, u którego badanie DIF ze skóry pośladka dało wynik ujemny, zaś ze skóry okołowykwitowej w okolicy kolanowej pozwoliło stwierdzić złogi IgA charakterystyczne dla DH. Na podstawie danych z piśmiennictwa i znamiennych chorych z ośrodka poznańskiego postuluje się, że u chorego podejrzewanego o DH biopsja do DIF nie powinna być wykonywana w okolicy pośladka, gdzie nie ma i nie było uprzednio żadnych wykwitów skórnych (przykładowo DH w odmianie Cottiniego). Wydaje się jednak zasadne, aby w przypadku zajęcia skóry pośladka nadal uważać okołowykwitową skórę pośladka jako właściwe miejsce pobrania wycinka do DIF.

Zobacz

Miejscowe stosowanie takrolimusu jako alternatywna terapia łagodnej przewlekłej pęcherzycy Haileya-Haileya

Wprowadzenie: Takrolimus należy do inhibitorów kalcyneuryny. Lek ten stanowi nową opcję terapeutyczną. Ze względu na właściwości immunosupresyjne i przeciwzapalne znajduje zastosowanie w leczeniu wielu dermatoz. Cel pracy: W pracy przedstawiono pozytywne efekty terapii z wykorzystaniem takrolimusu w postaci 0,1% maści u 3 pacjentek z potwierdzoną klinicznie i histologicznie łagodną pęcherzycą Haileya-Haileya. Wyniki: U wszystkich pacjentek leczonych miejscowo takrolimusem stwierdzono poprawę stanu miejscowego między 5 a 10 dniem terapii, a pełną remisję zmian skórnych uzyskano u wszystkich pacjentek w 30 dniu terapii. Objawy niepożądane w postaci nieznacznie nasilonego napadowego rumienia, obrzęku, pieczenia i dyskomfortu wystąpiły u wszystkich chorych. Wnioski: Takrolimus w 0,1% maści może stanowić alternatywną terapię łagodnej pęcherzycy Haileya-Haileya, szczególnie w przypadkach długotrwałych i opornych na dotychczasowe leczenie.

Zobacz

Rak brodawkujący na pięcie - trudności diagnostyczne i leczenie imiquimodem - opis przypadku

Rak brodawkujący jest rzadko występującą, dobrze zróżnicowaną odmianą raka kolczystokomórkowego (squamous cell carcinoma, SCC) cechującą się powolnym wzrostem. Występuje na skórze i błonach śluzowych. Rak brodawkujący na skórze może klinicznie przypominać brodawki zwykłe, co często jest przyczyną mylnych rozpoznań. Przedstawiono przypadek pacjenta, u którego przed około 4 laty na pięcie pojawiła się brodawkująca zmiana o średnicy około 7 cm. Guz uniemożliwiał pacjentowi poruszanie się, był bolesny, sączący i wydobywał się z niego przykry zapach. Guz umiejscowiony by) w bliźnie po urazie. Na podstawie pierwszego badania histopatologicznego rozpoznano przerosłą brodawkę zwykłą. Dopiero po 2 latach i po wykonaniu kilku wycinków skórnych potwierdzono rozpoznanie kliniczne raka brodawkującego. Badania na obecność wirusów brodawczaka ludzkiego były ujemne. Pacjent nie wyraził zgody na leczenie operacyjne. Rozpoczęto leczenie imiquimodem, uzyskując dobry wynik. Przypadek przedstawiono ze względu na trudności w diagnostyce histopatologicznej i klinicznej oraz alternatywne leczenie dla pacjentów, którzy nie wyrażają zgody na leczenie operacyjne.

Zobacz

Rodzinne występowanie choroby Dariera - opis przypadków

Choroba Dariera określana w literaturze również jako rogowacenie mieszkowe dyskeratotyczne (dyskeratosis follicularis) jest chorobą przebiegającą z rogowaceniem naskórka, paznokci i błon śluzowych. Schorzenie to jest jedną z najczęściej występujących genodermatoz dziedziczonych autosomalnie dominująco. W wielu przypadkach występuje rodzinnie, ujawniając się w kilku pokoleniach. Rozpoznanie, a w szczególności leczenie, tej jednostki chorobowej może przysparzać wiele trudności nawet dermatologom. W pracy przedstawiono przypadki rodzinnego występowania choroby Dariera, potwierdzonego badaniem histopatologicznym. Omówione zostały także korzystne efekty leczenia retinoidami.

Zobacz

Kontaktowe zapalenie skóry wywołane przez metalowe elementy obudowy telefonu komórkowego

W pracy przedstawiono przypadek 21-letniej pacjentki z dodatnim wywiadem w kierunku alergii kontaktowej na nikiel wywołanej długotrwałym kontaktem z telefonem komórkowym. Opis przypadku: Pierwsze zmiany skórne o charakterze rumieniowo-grudkowym pojawiły się w okolicy policzków i małżowin usznych w lipcu 2006 r. Pacjentka ich wystąpienie kojarzyła z wielogodzinnym użytkowaniem telefonu komórkowego. W testach naskórkowych potwierdzono dodatnie odczyty na siarczan niklu. Po zastosowaniu leków przeciwalergicznych i miejscowo glikokortykosteroidów wraz z emolientami uzyskano poprawę stanu miejscowego. Wnioski: W związku z upowszechnieniem metalowych wykończeń wielu przedmiotów użytku codziennego zwrócić należy uwagę na telefony komórkowe jako nowe źródła alergii na siarczan niklu i dwuchromian potasowy.

Zobacz

Rumień nekrolityczny wędrujący u pacjenta z przerzutowym guzem endokrynnym trzustki - trudności diagnostyczne

Rozpoznanie zmian skórnych związanych z obecnością procesu nowotworowego jest ważne, ponieważ pozwala na wczesne leczenie choroby podstawowej. Rumień nekrolityczny wędrujący jest markerem paraneoplastycznym, który w ponad 80% przypadków jest związany z obecnością raka trzustki, wywodzącego się z komórek alfa produkujących glukagon. Objawami nowotworu są: utrata wagi, rumieniowo-pęcherzykowe zmiany skórne zlokalizowane na kończynach, tułowiu i twarzy, a także zapalenie języka, zajady, rozlane łysienie i zanokcica. Z reguły występuje cukrzyca o średnim nasileniu z wybitnie zwiększonym poziomem glukagonu, zmniejszony poziom aminokwasów i cynku w surowicy, a także niedokrwistość i podwyższone OB. Przedstawiamy 42-letniego pacjenta, u którego od 2 lat pojawiły się zmiany rumieniowe, krosty, nadżerki oraz wybroczyny zlokalizowane na twarzy, tułowiu, narządach płciowych oraz kończynach. Początkowo rozpoznano wyprysk rozsiany. Wykonane po 2 latach badanie USG jamy brzusznej wykazało przerzuty w wątrobie, a laparotomia zmiany guzowate w trzustce. Badanie histopatologiczne potwierdziło rozpoznanie raka endokrynnego trzustki z przerzutami do wątroby.

Zobacz

Wyłysiające zapalenie mieszków włosowych -obraz kliniczny i możliwości terapeutyczne

Przedstawiono przypadek wyłysiającego zapalenia mieszków włosowych u 32-letniego chorego. Diagnozę postawiono już we wczesnym dzieciństwie na podstawie obecności na owłosionej skórze głowy zmian zapalnych z towarzyszącym bliznowaciejącym wyłysieniem. Choroba przebiegała rzutami z okresami remisji i zaostrzeń co kilka lat. Podczas ostatniej hospitalizacji czynne zmiany o charakterze licznych grudek przymieszkowych i krost z towarzyszącym wyłysieniem obecne były w okolicy czołowo-ciemieniowej. Chorego leczono antybiotykami doustnymi i dapsonem oraz miejscowymi środkami odkażającymi, uzyskując wyraźną poprawę stanu miejscowego.

Zobacz

Nowa choroba spowodowana przez nieprawidłowo stosowaną terapię

Opisano przypadek 78-letniej pacjentki, która zgłosiła się do Kliniki Dermatologii z powodu wielopostaciowych zmian skórnych, głównie wynaczynień, nadżerek i strupów umiejscowionych na ramionach. Dodatkowo na twarzy obecne byty zmiany typu photodermatitis, a na podudziach cechy niewydolności żylnej (dermatitis hypostasica). Na podstawie wywiadu oraz danych z dokumentacji lekarskiej ustalono, że chora bardzo długo stosowała miejscowo fluorowane kortykosteroidy oraz doustnie amiodaron z powodu migotania przedsionków serca, a ponadto warfarynę. Leczenie to nie było odpowiednio kontrolowane przez lekarzy. U opisywanej pacjentki doszło do powstania obrazu klinicznego „nowej”, nieopisanej dotąd dermatozy, która była wynikiem nałożenia się działań niepożądanych trzech leków. Działania niepożądane są to zjawiska wywołane przez stosowane leki. Stan, do jakiego doszło u opisanej pacjentki, był następstwem zapisania leków do używania przewlekłego bez dostatecznego poinformowania pacjentki o grożących działaniach niepożądanych. Długotrwałe stosowanie miejscowe kortykosteroidów, doustnych antykoagulantów (warfaryna) oraz amiodaronu doprowadziło do wielu działań niepożądanych z zajęciem skóry i prawdopodobnym zajęciem innych narządów.

Zobacz

Współistnienie pokrzywki przewlekłej i kiły wczesnej bezobjawowej - opis przypadku

Pokrzywka należy do najczęstszych chorób skóry. Przyczyna pokrzywek, zwłaszcza przewlekłych, mimo rozwoju nowoczesnych metod badawczych często pozostaje trudna do ustalenia. Dodatkowo w ostatnich latach obserwuje się wzrost zachorowań na kiłę. Przedstawiono przypadek pacjentki z pokrzywką przewlekłą i kiłą wczesną bezobjawową, u której po włączeniu leczenia penicyliną prokainową uzyskano ustąpienie bąbli pokrzywkowych. Najbardziej prawdopodobną przyczyną pokrzywki u pacjentki było zakażenie kiłą. Przypadek przedstawiono ze względu na trudności diagnostyczne, lecznicze oraz w celu przypomnienia o konieczności wykonywania badań serologicznych w kierunku kiły.

Zobacz

Piorunujący przebieg krioglobulinemii - opis przypadku

Krioglobulinemia należy do grupy zapaleń naczyń małego i średniego kalibru i charakteryzuje się obecnością krążących we krwi kompleksów immunologicznych (tzw. krioglobulin), ulegających wytrąceniu w przypadku obniżenia temperatury. W pracy przedstawiono przypadek pacjentki z piorunującym przebiegiem krioglobulinemii, u której rozległe zmiany krwotoczno-martwicze powstały w okresie zaledwie 24 godzin i mimo leczenia skutkowały koniecznością częściowej amputacji obydwu kończyn dolnych. W chwili przyjęcia do Kliniki u 85-letniej kobiety na odsiebnych częściach kończyn, w obrębie nosa i małżowin usznych oraz w okolicy brodawek sutkowych obecne były rozległe ogniska krwotoczno-martwicze z minimalnym stanem zapalnym na obwodzie wykwitów chorobowych. W badaniach dodatkowych stwierdzono leukocytozę, hipoproteinemię, hipopotasemię, wysoki poziom D-dimerów, podwyższone stężenie białka C-reaktywnego, przyspieszony odczyn opadania krwinek, a także wykazano w surowicy obecność krążących krioglobulin w klasie IgG. Po wykluczeniu innych możliwych przyczyn obserwowanych zmian skórnych, a przy obecności krążących krioglobulin, u pacjentki rozpoznano krioglobulinemię. Mimo wdrożonego leczenia w trakcie pobytu chorej w Klinice nie uzyskano znaczącej poprawy i z uwagi na postępującą demarkację zmian martwiczych zadecydowano o konieczności częściowej amputacji kończyn dolnych.

Zobacz

Gruczolak potowy sromu sugerujący klinicznie raka podstawnokomórkowego

Autorzy przedstawili przypadek 75-letniej kobiety, która została skierowana do Instytutu Centrum Zdrowia Matki Polki w Łodzi z powodu guzka wargi sromowej. Klinicznie, ze względu na obecność owrzodzenia z wałowatym brzegiem, zmiana była diagnozowana jako rak podstawnokomórkowy. Łatwe krwawienie guzka przy drobnych urazach nakazywało wziąć pod uwagę w rozpoznaniu różnicowym także ziarniniak naczyniowy. Badanie histologiczne zmiany wykazało nieoczekiwanie cechy gruczolaka potowego.

Zobacz

Odmiana hiperkeratotyczna liszaja płaskiego dłoni i stóp u pacjentki z rakiem trzustki. Dermatoza wskaźnikowa czy przypadkowe współistnienie?

Opis przypadku: Przedstawiono przypadek chorej, która była skierowana do kliniki z powodu nadmiernego rogowacenia naskórka dłoni i stóp. W trakcie leczenia ambulatoryjnego zakładano, że chora cierpi na wyprysk. Przy przyjęciu do kliniki zweryfikowano diagnozę i rozpoznano liszaj płaski (LP). Diagnozę oparto na obrazie klinicznym - charakterystyczne płasko-wyniosłe grudki obecne na granicy powierzchni dłoniowej i podeszwowej oraz na podudziach. Również obraz histologiczny wycinka skórnego ze zmiany na podudziu miał cechy LP. Dodatkowo, z uwagi na zażółce-nie powłok skórnych i białkówek, skupiono się na diagnostyce czynności wątroby. Wykazano kilkakrotny wzrost aktywności enzymów wątrobowych oraz stężenia bilirubiny (9 mg%). Nie wykazano antygenu HBs i przeciwciał przeciwko-HCV. Na podstawie USG jamy brzusznej wykazano proces nowotworowy wychodzący z głowy trzustki. Wykonano w trybie pilnym zabieg operacyjny, w którym potwierdzono histologicznie rak trzustki. W 9. dobie po zabiegu chora zmarła z powodu niewydolności krążenia. Wnioski: Opisany przypadek uznano za ważny z powodu pomyłek diagnostycznych w lecznictwie ambulatoryjnym. W przypadku zmian hiperkeratotycznych na dłoniach i stopach należy uwzględniać LP. Ponadto autorzy założyli, że rak trzustki lub wtórne zaburzenia czynnościowe wątroby doprowadziły do odczynu lichenoidalnego na skórze. Z powodu śmierci pacjentki w kilka dni po operacji, nie można było potwierdzić hipotezy. Autorzy zasugerowali, aby w podobnych przypadkach LP badać stan wątroby i trzustki, przyjmując, że może on być chorobą wskaźnikową.

Zobacz

Wysiew ospopodobny Kaposiego (eczema herpeticum) u 5-letniego chłopca

Atopowe zapalenie skóry (AZS) u dzieci to schorzenie cechujące się niedoborami immunologicznymi, istnieje więc większa skłonność do zakażeń bakteryjnych i wirusowych skóry. Zakażenie wirusowe najczęściej wirusem opryszczki przebiega gwałtownie, a zmiany skórne rozsiewają się w obrębie ognisk chorobowych AZS. Przedstawiamy przypadek 5-letniego chłopca chorującego od wieku niemowlęcego na atopowe zapalenie skóry, u którego po kontakcie z chorym na opryszczkę rozwinął się pełno objawowy zespół wyprysku opryszczkowego. Przebieg schorzenia był bardzo ciężki, wymagał stosowania wielu leków zarówno ogólnych, jak i miejscowo. Po zastosowanym leczeniu uzyskano ustąpienie zmian chorobowych. W obrębie niektórych zmian skórnych pozostały zanikowe blizny.

Zobacz

Układowa postać choroby Degosa o śmiertelnym przebiegu - opis przypadku

Złośliwe zmiany grudkowo-zanikowe (Malignant atrophic papulosis, MAP, choroba Degosa) to rzadka, często kończąca się tragicznie choroba, charakteryzująca się występowaniem licznych zawałów w obrębie skóry i narządów wewnętrznych, co jest związane z idiopatyczną zakrzepicą naczyniową. Schorzenie zwykle pojawia się w średnim wieku i tylko u mniejszości pacjentów ma przebieg łagodny. W większości przypadków zajęcie układu pokarmowego, ośrodkowego układu nerwowego i innych narządów następuje szybko po pojawieniu się wykwitów skórnych. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek młodej kobiety z chorobą Degosa o śmiertelnym przebiegu i omówiono niektóre ciekawe przypadki z piśmiennictwa dotyczącego tego zagadnienia.

Zobacz

Nietypowy przypadek liszaja śluzowatego twardzinowego towarzyszącego chorobie tarczycy

Liszaj śluzowaty twardzinowy (scleromyxedema), zespół Arndta-Gottrona, jest schorzeniem należącym do dużej grupy skórnych mucynoz. Przedstawiono przypadek liszaja śluzowatego twardzinowego związanego z chorobą tarczycy (!) bez towarzyszącej gammapatii. U 60-letniej chorej rozpoznanie potwierdzono badaniem histopatologicznym. W badaniach dodatkowych wykluczono gammapatię, natomiast pojawienie się zmian skórnych poprzedzone było subtotalną strumektomią. W RTG górnego odcinka przewodu pokarmowego wykazano wolne opróżnianie przełyku z kontrastu odpowiadające zwolnieniu perystaltyki, w wykonanym TK klatki piersiowej stwierdzono zwłóknienia u podstawy lewego płuca. Badanie EMG sugerowało polineuropatię aksonalną oraz miopatię. W leczeniu stosowano penicylinę prokainową, steroidoterapię ogólną, leki immunosupresyjne oraz PUVA-terapię. Opisywany przypadek klinicznie i histologicznie odpowiada scleromyxedema, nie spełnia jednak typowych kryteriów rozpoznania. Trudno jednoznacznie powiedzieć, czy jest to współistnienie przypadkowe choroby tarczycy i liszaja śluzowatego twardzinowego czy też istnieje związek między tymi schorzeniami.

Zobacz

Nadżerkowe krostkowe zapalenie skóry głowy - 5-letnia obserwacja przypadku

Nadżerkowe krostkowe zapalenie skóry głowy (erosive pustular dermatosis of the scalp, EPDS) jest przewlekłą chorobą o nieznanej etiologii występującą głównie u osób starszych. Predyspozycję stanowi zanik skóry związany z wiekiem i długotrwałą ekspozycją na światło słoneczne. Za czynniki prowokujące uznaje się miejscowe urazy, zakażenia skóry głowy i zabiegi dermatochirurgiczne. W pracy przedstawiono przypadek 88-letniej kobiety, u której objawy EPDS pojawiły się 6 miesięcy przed pierwszą wizytą na obszarach skóry zajętych wcześniej przez półpasiec. Na podstawie 5-letniej obserwacji potwierdzono przewlekły postępujący charakter choroby, prowadzący do rozległego łysienia bliznowaciejącego. Zastosowane leczenie przynosiło okresową poprawę, nie powodując jednak remisji procesu chorobowego.

Zobacz

Rada naukowa

Partnerzy